چكيده : تشنگى جان ، يعنى در طلب چيزى بودن به طورى كه تمامى اجزاى وجود در تمناى آن قرار بگيرد و در نهايت جان را چنان به آتش بكشد كه خاكستر شود و روح را سيراب نموده و به پرواز درآورد . استاد سيد على قاضى شخصى بود كه تمناى درك معبود چنان آتشى در وجود او افكنده بود كه تشنگى سراسر وجود او را فراگرفته بود ، به گونه اى كه مى گويند مرحوم قاضى در اواخر عمر به بيمارى استسقا دچار شده بودند . آيا اين استسقا ناشى از تشنگى جسم بود و يا تشنگى جان بود كه لب را اسير ساخته بود . به علاوه ، آيا آن آتشى كه او را تشنه لب ساخته بود همان آبى نبود كه در طلب آن چهل سال جستجو نموده بود . در اين مقاله ، سعى بر اين است كه با تكيه بر شواهد موجود از زندگى قاضى ، تشنگى و سيرابى در راه رسيدن به مقصود حقيقى مورد بررسى قرار بگيرد .